گه ز خود می پرسم
که کجای کارم
آنقدر می دانم
که به تقدیر و قضا معتقدم
سخت باور دارم روز میعادی هست
گر به دلدادگی باد صبا میخندم
لحظه ای نیز
به دل تنگی ابر
گریه ام می گیرد
و به پر پر شدن غنچه دلم میسوزد
من در احساس لطیفم
غرق در برکه ی پر فیض الهی هستم
دوست دارم که شبم
با نمازم به هم آمیزد و روز
با صداقت به سر انجام رسد
دوست دارم که به گلدان سفید گل رز
دست رفاقت بدهم
دوست دارم
گل محبوبه ی شب را به شبم هدیه کنم
و به برگ گل سرخ
بنویسم که
خدا تن زیبایی ها را می سراید با عشق
دوست دارم بگریزم ز خودم
بند بر پای هوسها بزنم
و دو چشمانم را
پای میز عدالت بکشم
و دلم را اما...