دوست دارم يه عالمه شرو ور بنويسم

اين روزا به خيلي چيزا فكر مي كنم

هنوز باورم نمي شه دختر شر خوابگاه كه وقتي با دوستاش مي افتاد كلي چرت و پرت مي گفت و با لهجه هاي مختلف شب شعر مي گذاشت،حالا اينقدر خاموش شده باشه

هنوزم وقتي ياد شب شعرامون،وقتي برق خوايگاه مي رفت و همه تو سالن جيغ و داد مي كردن و ما هم شمع روشن مي كرديم و كتاب شعر فروغ كه پراز صحنه هاو كلمات غير مجاز بود و مي خونديم و با لهجه هاي تركي و افغاني يا با صداي مشاهير ادبي ،ادابازي در مي اورديم ،وقتي ياد اون لحظه ها مي افتم ،بلند مي خندم،اين موقعه ها جاي هانيه خاليه كه بهم يه چيزايي رو نسبت بده

بعضي وقت ها ديگه حوصله ي خنديدن ندارم

آخه مگه مي شه بري تو يه كلاسي كه همه همديگرو مسخره مي كنن و پشت سرهم صفحه  مي گذارن،واسه نمره پاچه خواري مي كنن و اسمش و احترام مي گذارن(البته پسرا اينجورينا،دخترا كه اهل اين كارا نيستن ،يا حداقل خيلي خيلي درجه اش خفيف تره)،بعدش خدا نكنه كه يه نفر ازشون يه سؤال بپرسه ،ديگه فكر مي كنن علانه ي دهرن و خدا رو بنده نيستن،خيلي هاشونم هيزن

آخه تو اين كلاس مي شه خنديد،بايد بشيني تازه زار زار گريه كني،بعضيا رو كه دلت مي خواد خفه كني،بعضي وقتا هم دلت مي خواست كه اصلا تو كلاست ،جنس مذكر نبود

البته تو دخترا هم خدا نكنه آدم يه سؤالي از همون جنس مذكره بپرسه كلي پيش خودشون پشت سرت صفحه مي ذارن و فكر ناجور مي كنن

هيچ وقت فكر نمي كردم وارد يه چنين جو مزخرفي بشم،همه فقط هيكل گنده كردن ولي هنوز اخلاق و تفكرات مزخرف توشون مونده

ولي جدا از اينا كلي تجربه بدست آوردم،تووووووووووووووووپ

كه قابل گفتن نيست ،فقط بايد عمل كرد

حالا من موندم و دوشنبه و امتحان معادلات و به جاي درس خوندن دارم اراجيف مي بافم

ولي اول و آخر همه ي حرفها مي شه از يه نفر كه مثل هيچ كس نيست يه عالمه چيزاي خوب خواست:خداجونم كاش به همي ما آدما تموم اون خوبي هايي كه تو خودت هست رو مي دادي ،بدون اينكه خوب بودنو از خودمون بخواي

كاش بهمون ياد بدي كه بي منت بهم خوبي كنيم،ياد بدي كه اون جوري باشيم كه تو مي خوايي،يعني بهترين ....

خدايا دوست دارم به خاطر خوب بودنت و بي منت خوبي كردنت

        خدايا تو آن جوري هستي كه من دوست دارم

                                                          مرا آن جور كن كه تو دوست داشته باشي