این روزها الاف الافم، من نمیدونم چرا همیشه کارها با  اوج امتحانا و درسام تداخل داره و حالا که درس ندارم محض سرگرمی فقط هرروز باید یه کوچولو آمار بفرستم.این روزها فکرکنم به اندازه ی چند سال خواب ذخیره کردم، باشد که گله از بیخوابی نکنم، والبته فوق العاده وقتم به کسالت میگذره گرچه هنوز میتونم یه جورایی واسه خودم کار درست کنم. دیگه حتی حس و حال نقاشی هم ندارم،یادش بخیر یه زمانی چه قدر با مداد کنته و مقوای فابرینا و محو کن ،نقاشی و سیاه قلم حال میکردم، شاید تابستان فرصت مناسبی باشه البته اگه کارورزی برندارم، رانندگی هم هست ،خیلی تنبل شدم گواهینامه هنوز مونده.

راستی چند شبه دیگه سعید پیداش نیست،بیچاره تا میاد خونمون خفتش میکنم که مشکل لب تابو کامپیوتر و رفع کنه،فکرکنم بدش نیاد خفه ام کنه، بماند که جامون عوض شده و انگار نه انگار که من رشته ام کامپیوتره،بابا مگه زوره رشتمو دوست ندارم حتی اگه استعدادشم داشته باشم وقت سپری کردن با این موجود زبون نفهم حوصلمو سر میبره، چند شب پیش هم همین بساط و واسه جناب سعید فراهم کردم ،خودمم که به شدت رگ بیخیالی درونم تقویت شده خودمو به کوچه علیچپ زدمو و رفتم با آلبوم عکسا و فیلم های خوابگاه و دوران کاردانی خودمو مشغول کردم، باید یه گناهیو اعتراف کنم ،راستش من دلم نیومد CD خوابگاهو بشکونم، نتونستم با خودم کنار بیام،یه عالمه خاطره رو که نمیشه دور ریخت ولی مطمئنا دست احدالناسی بهش نخواهد رسید ،البته میدونم بچه های دیگه هم احتمالا دلشون نیومده و اینکارو نکردن.خلاصه که همین طور که داشتم فیلمارو میدیم،جناب علیرضا هم اومد کنارم نشست، اینقدر سر این فیلما و مسخره بازیای ما قهقهه زد(جیگره این بچه،اینقدر ماچش کردم،لام تا کام صداش درنیومد،گرچه شربازیو و درس نخوندش آدمو گاهی کلافه میکنه)،که یواش یواش خواهرامو مامانمم اومدن تو اتاقم و شروع کردن به نگاه کردن(ابته واسه دهمین بار)، این مدتی که این فیلما رو میدیم ،فقط خندیدیم، مامان میگه نگاه کن ما واسه کی شب تا صبح از دوریش گریه میکردیم، خانوم یکسره تو وسط همه ی فیلما داره جینگولک بازی در میاره و هرهر و کرکر راه انداخته!

اولش با جشن تولدها و عروسی فاطی و غزل و میت و سر قبرها و....دره گاهان و جشن پتو و هندوانه و کفتر کاکل پسرو گوشی دوربین دار(نوکیا1100و بچه ها به دوربین عکاسی چسبونده بودنو بیچاره رو سوژه کردن)،شب یلدا و اصغری و سیامک و شب امتحان . هایده ی 2006 و و یه عالمه دیگه،اینقدر خندیدیم که اشکامون دراومده بود ،من که سر فشن کج نفسام بالا نمیومد اینقدر خندیدم،خانومای آبجی هم که یاد بساط دوران دانشجویی خودشون میوفتادن و یاد خاطراتو... ،اما آخرسر با فیلم اتاق مرتب و اون آهنگه(فکرکنم :دوباره دل هوای باتو بودن کرده    نگو این دل..)و همه ی بچه ها که رو تختاشونن و کتاب مهندسی شیمی شکوفه و کتاب دعای محبوبه و میز طراحی معماری شیماو.. حسابی اشکام دراومده بود ،خیلی دلم واسه همه تنگ شده بود،چقدر زمان زود میگذره.....کاش بچه ها 9/9/99 رو البته به همراه احتمالا خانواده هاشون یادشون نره...!

جوونی کجایی که یادت بخیر،شایدم بهتره بگم کودکی با اون مسخره بازیا،ولی اگه همیشه کودکی اینقدر لذت بخش باشه،دلم نمیخواد هیچ وقت بزرگ بشم

عکسا رو هم دوباره والبته صدباره بهتره بگم نگاه کردم،هرچقدر اونجا یکسره عکس میگرفتیم اینجا حس و حالی نمونده،مخصوصا با این محوطه بزرگ دانشگاه...عکس اون خانوم ایتالیایی که کلی سراون بچه ها خندیدین،از ترسم پشت عکسای دیگه قایمش کردم، عکس شب یلدا با لیلا،هروقت یاد اون مرغ ها میوفتم خندم میگیره،خیلی ماهرانه خورد شده بود جوری که مشخص نبود رانشه یا سینه یا بال،چقدر اون شب خندیدیم،عاطی با اون مدل ریشش،زهرا با کلاهش،فهیمه با لباس آخوندی و ریش پرفسوری،عکسای پارک کوهستان،دره گاهان،دولت آباد،توی برفا(یادش بخیر اوه یزد اوه برف----»محبوبه)چقدر تو لباس هم برف انداختیم،استاد تولایی از کنارمون رد شدش،مرده بود از خنده،ماهم که به روی خودمون نمیوردیم..

احتمالا یه روزی هم دلم واسه ی اینجا و دانشگاه اینجا تنگ میشه، زمان رو احساس نمیکنم حتی موقع امتحانا،و احتمالا یه روزی قضایای اینجارو تو این وبلاگ مینویسم، از حق که نگذریم با وجود اینکه مدام به بچه ها میگم کاش زودتر درسمون تموم بشه،این چندروز که تعطیلاتمون طول کشید دلم خیلی هوای دانشگاه رو کرده،20واحد برداشتم، تو طول ترم به هانی میگم :من که ترم دیگه 12واحد بیشتربرنمیدارم اما موقع حذف و اضافه یادم میره،باید حتما مشروط بشم که مجبور شم واحد کم بردارم..

راستی دیشب خونه ی دایی محمد مراسم بود،مثلا شب شهادت امام رضا بود،بعد از مراسم حسابی 4تایی شیطون شده بودیم(منیره،فاطمه،نیلوفر)،اینقدر خندیدیم و تو سرکله هم زدیم که اگه هرکی از کنار اتاق نیلو..رد میشد فکرمیکرد زده به سرمون،الکی الکی 80تا عکس گرفتیم، اینقدر مسخره بازی دراوردیم با اون قیافه ی جینگل مستون و شال و کلاه های مختلف که هرکی ندونه فکرمیکنه ....حالا بماندکه چقدر از خشگلی خودمون تعریف کردیم و همدیگرو مشغوالذمبه است نمیدونم یا دنبه ؟!کردیم که مبادا که واسمون ....پیدا نکنن و از این حرفا،یه کم حال و هوای خوابگاه واسم زنده شد،خیلی خوش گذشت، بعلاوه که عکس و فیلم جناب مهرداد خان و هم دیدیم(هنوز صداش درنیومده ها)

ودیگرآنکه کلی هم اکتیویتی از خودم نشون دادم و با جناب امین کلی فرش شستیم البته به همت کارواش

ودیگه اینکه از وقت خوابت گذشته و داری شرو ور مینویسی

خوابای رنگی ببینی