اين روزها پره از اتفاقاي خوب،پره از آرامش و پره از سرزندگي و هيجان.

گرچه ديگه زياد حال نوشتن ندارم ولي نميشه از نگفتن اتفاقاي خوب گذشت، برعكس روزاي عيد كه اكثرا با سرماخوردگي گذشت حالا كه كلاساي دانشگاه شروع شده ،يه شير تو شيريه خونه ي ما كه بيا و ببين.

اول از روز 13 به در كه رفتيم باغ امين و با درختهاي پراز شكوفه هاي رنگارنگ و يه عالمه بگوبخند حال خانوم مهديه كه رو به موت بود 180درجه تغيير كرد، اگه ميدونستم هواي بازو گل و بلبل اينجوري حالمو خوب ميكنه به جاي نشستن تو خونه، زودتر اقدام مي كردم، خلاصه كه فاز داد و روز خوبي بود به علاوه كه....اونش بماند

ديگه اينكه به كمك سعيد و مطالبي كه واسم دانلود كرد،كار مقالمم تموم شد و امروز تحويل دادم

واي خيلي خوشحالم، نمي دونستم اومدن يه ني ني كوچولو و ناز تو خونواده اينقدر تو روحيه ي من يكي كه از بچه خوشم نمياد تاثير مثبت داشته باشه،خانوم آبجي 14ام ساعت10:45شب  يه دخمل خوشگل و ماماني به دنيا اورد، شيطون بلا 1 ساعت صبر نكرد تا با روز تولد عموش كه خودشو كشت كه برادرزاده اش روزتولدش به دنيا بياد،يكي بشه ،اسم ني ني هم اول رها شد اما بعدش شد پرنيا، واي وقتي شصت پاشو به امين آقا گفتم نشون بده،جلوي خندمو نمي تونستم بگيرم، همه تو اتاق مرديم از خنده، كوپ باباش(شصت نه –ششصد)، يه اتفاق باورنكردني هم افتاد و اون اينكه وقتي رفتيم بيمارستان لاله واسه ديدن ني ني ، يهو الهام اومد دم اتاق، از ذوق نميدونستم چيكار كنم، خيلي وقت بود نديده بودمش، اونم خانوم داداشش دوتا اتاق اون ورتر يه ني ني آورده بود،خلاصه كه كلي خوش و بش كرديم،باورش نميشد مصي نامزد كرده،گفت سمانه هم دانشگاه آزاد كرج قبول شده و مي ره به علاوه كه طاهره هم شوهر كرده و خيلي خيلي خيلي خيلي باورنكردني تر اينكه يه ني ني هم اورده، كم مانده بود شاخام بزنه بيرون ، ديگه خيلي باحال بود و خوش گذشت و كلي انرژي مثبت گرفتم

وخبر خوب ديگه اين كه فاطمه و عاطي و محمدآقا از مكه اومدن و 15ام صبح زود رفتيم دنبالشون فرودگاه، بيشتر از همه اين فاز داد كه كلاسايي كه دودر كردمو و نرفتم به جز تاريخ ،هيچ كدوم تشكيل نشده بود

ني ني رو هم كه اورديم خونه،دلم مي خواست فقط نگاش كنم، نازي يه ملچ مولوچي راه ميندازه كه آدم مي خواد بخورتش ولي هنوز مي ترسم بغلش كنم خيلي كوچولوه

ديشبم با فاطمه و منيره كلي بزن برقص راه انداختيم و خنديديم،آخرشب فهميديم شب شهادت حضرت معصومه بوده، نمي دونم چرا ماها هميشه اين موقع ها ميزنه به سرمون البته خبر نداشتيم واگرنه مسلما نميزد به سرمان

آخرشب هم ...

آدم با خيليا آشنا ميشه، آدمايي كه با اومدن تو زندگيمون گاهي بعضي چيزا رو تغيير ميدن،گاهي بي تاثيرن و گاهي آدمو به فكر وا ميدارن،گاهي باعث ميشن آدم چشماشو بيشتر باز كنه و اطرافشو دقيق تر نگاهه كنه،گاهي هم ...

نميدونم چقدر تو ذهنمون باقي ميمونن ولي هميشه با خودم فكر ميكنم ، اگه حضوري هر چند مختصر تو زندگي كسي داريم كاش تاثيرگذار باشه، كاش به آدم چيزي يادبده و كاش .... بيخيال اين حرفها،من يكي كه فكركنم هيچ وقت ،تو هيچ جايي ردپايي ازخودم به جا نذارم، ياد اون شب منيره ميفتم خندم ميگيره

يه چيز ديگه هم نمي فهمم،خدايا ميشه به تو اعتقاد نداشت؟،ميشه تو رو نديد؟،ميشه...واي باورم نميشه هنوز كسايي باشن كه خيلي راحت بگن به خدا اعتقاد ندارن، باور نمي كنم...هرگز...خدايا تو هميشه هستي ،تو نزديكي، نزديكتر از هر نزديك،تو نمونه ي بارز عشقي ،دوستت دارم، بدون تو هيچم و نابود

امروزم رفتم دانشگاه، واي خيلي سخته نمي خواااااااااااااااااااااااااااااااااام،خوابم مياد، تو عيد اينقدر تا ساعت 2 خوابيدم اينجا ديگه از كم خوابي نميدونم چيكار كنم

راستي يه سوتي بزرگم تو عيد دادم،نهم زنگ زدم به زحل بهش تولدشو تبريك گفتم نگو تولدش 26امه، نمي خواااااااااام،ضايع شدم

وديگه از اتفاق خاص ، هيچ